Ciała, które nie przyjmują zmiany - nowy paradygmat pracy terapeutycznej. Neurobalans w masażu.

Wielu klinicystów mówi mi, że coś fundamentalnego zmieniło się w sposobie, w jaki ciała reagują.

Zanim jednak pójdziemy dalej, chcę nieco poszerzyć perspektywę… bo ta zmiana nie jest przypadkowa. Nie jest anegdotyczna. I nie dotyczy tylko jednej metody pracy. Ma charakter strukturalny. Neurologiczny. Somatyczny.

Obserwujemy ją w całym obszarze pracy terapeutycznej - w chiropraktyce, terapii manualnej, somatyce, pracy ruchem, fizjoterapii, terapii traumy.

Jeśli masz poczucie, że ciała Twoich pacjentów są trudniejsze do „osiągnięcia”, trudniejsze do ustabilizowania lub reorganizacji niż kiedyś - to nie jest złudzenie. To realna zmiana.

A to, co odczuwasz, nie jest porażką techniki. To pojawienie się nowej rzeczywistości klinicznej, na którą większość programów szkoleniowych nas nie przygotowała.

Neurobalans w masażu

Współczesna fizjologia funkcjonuje pod stałym obciążeniem, z którym wcześniejsze pokolenia nie miały do czynienia. To nie tylko „więcej stresu”, ale zmniejszona zdolność do regeneracji i powrotu do równowagi.

Pierwszym miejscem, w którym to się ujawnia - i które niemal każdy terapeuta wyczuwa, choć rzadko był uczony, jak to interpretować - jest Kinetyczny Łańcuch Powięziowo-Oponowy.

Ten osiowy system pełni funkcję „dyrygenta” dla:

• propriocepcji

• napięcia autonomicznego

• dynamiki czaszkowo-rdzeniowej

• orientacji przestrzennej

• spójności strukturalnej

• zdolności organizmu do reorganizacji

Gdy Kinematyczny Łańcuch Powięziowo-Oponowy zostaje przeciążony, czujesz to natychmiast:

• tkanki, które nie pozwalają wejść głębiej

• globalne, uogólnione napięcie

• oddech, który nie pogłębia się mimo pracy

• korekcje lub uwolnienia, które się nie integrują

• wzorce powracające szybciej, niż powinny

• niewyjaśniona reaktywność lub „zamrożenie”

• pacjenci jednocześnie nadmiernie pobudzeni i wyczerpani

I jest tu aspekt, o którym prawie nikt nie mówi wprost:

To nie są problemy techniczne, ale problemy pojemności systemu.

Dopóki nie zajmiemy się zdolnością układu do przyjęcia zmiany, nawet najbardziej precyzyjna interwencja nie zostanie zintegrowana.

Kiedy to zobaczysz… nie będziesz w stanie tego „odzobaczyć”.

Dlaczego o tym piszę?

Głębszy poziom - ten, który Twoje ręce już znają -ujawnia się w sygnałach, jakie wysyła system:

„Jestem gotowy.”albo„Jeszcze nie.”

Większość terapeutów przez lata wyczuwała tę różnicę, nie mając ram interpretacyjnych, by ją nazwać.

Dlatego w ciągu najbliższych tygodni przyjrzymy się:

• dlaczego współczesne układy nerwowe nie przetwarzają bodźców tak jak kiedyś

• jak czytać pojemność systemu przez dotyk

• czym różni się gęstość strukturalna od ochronnego usztywnienia

• jak dysocjacja przejawia się w tkance, oddechu i orientacji

• dlaczego wzorce ruchowe załamują się przy minimalnym obciążeniu

• co staje się możliwe, gdy pracujesz na poziomie systemu, a nie objawu

Prawdopodobnie rozpoznasz zjawiska, które od lat obserwujesz — i wreszcie zrozumiesz, dlaczego mają znaczenie.

Następna wiadomość pojawi się wkrótce. Zaczniemy od fizjologii pojemności — ukrytego progu, który decyduje o tym, czy Twoja interwencja stanie się transformacją… czy zostanie cicho odrzucona przez przeciążony system. Osiągaj neurobalans w masażu.